CHARLES J. SYKES: 5Ο μαθήματα Ζωής που δεν διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία

50 μαθήματα ζωής που δεν διδάσκονται στα σχολεία

Σε εκπαιδευτικούς και γονείς...

Το βιβλίο εκδόθηκε από τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ τον Απρίλιο του 2010.

Παραθέτουμε τον πρόλογο της μεταφράστριας.

Ξεκινώντας κάποιος να διαβάζει τα 50 μαθήματα Ζωής που δεν διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία του Charles J. Sykes μπορεί στην αρχή να αντιδράσει, να νιώσει την επιθυμία να διαμαρτυρηθεί. Αλλά αυτό συμβαίνει κατά κανόνα κάθε φορά που διαβάζουμε ένα μη συμβατικό συγγραφέα.

Γιατί αυτό ακριβώς είναι ο Charles J. Sykes , και αν θέλαμε να αποδώσουμε στο βιβλίο του έναν μοναδικό χαρακτηρισμό που να το περιγράφει, τότε το "αντισυμβατικό" θα ήταν ο πιο κατάλληλος. Οι θέσεις του έρχονται σε ριζική αντίθεση με την κυρίαρχη σήμερα νοοτροπία για την εκπαίδευση και γενικότερα για την ανατροφή των παιδιών. Ο Sykes μας κάνει να υποψιαστούμε ότι τελικά η υπερπροστασία και η διαρκής φροντίδα να μη στενοχωρήσουμε ούτε στο ελάχιστο τα παιδιά, τόσο που να διστάζουμε να απαιτήσουμε από αυτά ακόμη και να μελετήσουν καλύτερα το μάθημά τους, δεν είναι το αντίθετο της παλιάς αυταρχικής εκπαίδευσης από την οποία θελήσαμε να ξεφύγουμε αλλά η άλλη της όψη. Κι αυτό γιατί το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει να είναι το ίδιο. Εκείνο που και στη μία και στην άλλη περίπτωση παραλείπουμε να καλλιεργήσουμε στους νέους ανθρώπους είναι η υπευθυνότητα. Αλλά χωρίς υπευθυνότητα δεν μπορούμε να διαπλάσουμε ανθρώπους ελεύθερους, συνεπείς και ικανούς  να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες και τις προκλήσεις της ζωής.

Το να ενισχύουμε την αυτοεκτίμηση των νέων παιδιών δεν είναι βέβαια κακό, όταν όμως φτάνουμε στο ακραίο σημείο να μην τους λέμε ποτέ όχι για να μην πληγώσουμε τον συναισθηματικό τους κόσμο ή να μην τους επισημαίνουμε τα λάθη τους για να μην τα κάνουμε να νιώσουν άσχημα, δεν κινδυνεύουμε μόνο να τα στείλουμε εντελώς απροετοίμαστα στον πραγματικό κόσμο, αλλά και να διαπλάσουμε χαρακτήρες αδιάφορους για τους άλλους, εγωπαθείς και ανεύθυνους.

Οι τρόποι με τους οποίους θα εμφυσήσουμε υπευθυνότητα στη νέα γενιά είναι αυτό ακριβώς για το οποίο αγωνιά ο Sykes.Με ένα χιούμορ που όμως κρύβει μέσα του βαθιές και-κάποτε- πικρές διαπιστώσεις, o Sykes θυμάται πως στις δεκαετίες του 60 και του 70 η αυτονόμηση σήμαινε για τους νέους ανθρώπους κυρίως να φύγουν από το σπίτι των γονιών τους και να αναλάβουν μόνοι τους τα έξοδα και την ευθύνη της ζωής τους. Τις τελευταίες όμως δεκαετίες, παρατηρείται το φαινόμενο οι νέοι να μένουν τουλάχιστον μέχρι τα τριάντα χρόνια τους μαζί με τους γονείς τους, ακόμα και να επιστρέψουν κάποτε στο πατρικό σπίτι μετά από μια σύντομη απομάκρυνση.  Πέρα βέβαια από τις οικονομικές συνθήκες, μια πραγματικότητα την οποία κανείς δεν θα μπορούσε να αρνηθεί, ο Sykes θεωρεί κυρίως υπεύθυνο για αυτό το φαινόμενο το γεγονός ότι οι νέοι άνθρωποι ανατράφηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε σε τελική ανάλυση, δεν ωρίμασαν ποτέ και παρέμειναν 'ενήλικα ΄παιδιά".

Συγχρόνως τα νέα παιδιά που σήμερα αφιερώνουν όλο και περισσότερο χρόνο στο διαδίκτυο ή την παρακολούθηση τηλεοπτικών εκπομπών τείνουν πια να συγχέουν την αληθινή ζωή με την εικονική πραγματικότητα. Ο Sykes προειδοποιεί τους  νέους ανθρώπους "τα τηλεοπτικά ριάλιτι δεν είναι ρεαλιστικά" και τους καλεί να αποδεχτούν  τον αληθινό κόσμο, με όλες τις αδυναμίες του και την αυθεντική του γοητεία.

Την ιστορία των πενήντα κανόνων την αφηγείται ο ίδιος ο συγγραφέας στον Πρόλογο και την Εισαγωγή του. Για να τονίσει τη σημασία του κάθε κανόνα αναφέρει κάθε φορά μερικά παραδείγματα. Στις περιπτώσεις που τα παραδείγματα αυτά δεν θα είχαν ανταπόκριση στην ελληνική πραγματικότητα φροντίσαμε να τα προσαρμόσουμε στα δικά μας δεδομένα, ακριβώς επειδή αυτός ήταν ο τρόπος να διατηρήσουμε άθικτο το νόημά τους.

Το βιβλίο που απευθύνεται τόσο στους ίδιους τους εφήβους όσο και στους γονείς, τους στενούς συγγενείς και τους εκπαιδευτικούς που βρίσκονται σήμερα αντιμέτωποι με μεγάλα και σοβαρά διλήμματα όσον αφορά στην εκπαίδευση και την ανατροφή της νέας γενιάς. Η ελπίδα του είναι η νέα γενιά  να σταθεί στα πόδια της, να αναλάβει τις ευθύνες της και να θεμελιώσει το δικό της οικοδόμημα σε γερές και υγιείς βάσεις. Συγχρόνως υπενθυμίζει σε όλους μας πως ο χρόνος περνά χωρίς να περιμένει να κάνουμε εμείς τις συνειδητοποιήσεις μας με τους δικούς μας ρυθμούς και σύμφωνα με τις προσωπικές μας ανάγκες.

" Ο χρόνος" λέει ο Sykes, "δεν χαρίζεται σε κανέναν, περνά γρήγορα για τους ανθρώπους στη ζωή μας που έχουμε λησμονήσει σε γηροκομεία, σε νοσοκομεία ή ακόμα και στο διπλανό δωμάτιο του σπιτιού. Κι όταν αυτούς τους ανθρώπους τους θυμηθούμε και θελήσουμε να ξανακερδίσουμε τον χαμένο χρόνο, ίσως να είναι πια πολύ αργά"

Ο χρόνος περνά πολύ γρήγορα και για τα παιδιά. Η παιδική ηλικία περνά και χάνεται πολύ γρήγορα, αφήνοντας πίσω της μια γλυκιά νοσταλγία. " Κάποια μέρα" καταλήγει ο Sykes, "θα συνειδητοποιήσετε πόσο όμορφο ήταν να είστε παιδιά"

Πρόσθετες πληροφορίες